Rođen je u Beogradu 16. (4.) februara 1883. godine od oca Jovana, generalštabnog pukovnika, i majke Drage.
U Beogradu je završio gimnaziju a potom stupio u Vojnu akademiju sa 33. klasom. Sa trogodišnjeg nižeg kursa akademije izašao je kao konjički potporučnik a potom je pristupio konjičkom puku Kraljeve garde.
Učestvovao je u oba balkanska i u (prvom) svetskom ratu. U srpsko-turskom ratu 1912. odlikovan je zlatnom medaljom za hrabrost, a u srpsko-bugarskom 1913. Karađorđevom zvezdom sa mačevima IV stepena.
U svetskom ratu zaradio je sjajniju zvezdu (III stepena) ali i ostao invalid; prilikom povlačenja vojske i naroda, teško je ranjen u desnu nogu. Noga mu je operativno skraćena 6 cm, ipak imao je od ranjavanja doživotne komplikacije: tuberkolozu kostiju a potom i plućnu kojoj je podlegao u svojoj 47. godini.
Nekoliko navoda iz nekrologa koji je povodom njegove smrti izašao u beogradskom dnevniku "Vreme" 17. decembra 1929. godine: "Juče izjutra, oko dva časa, u 47. godini života, preminuo je Svetozar Zare Anđelković, major invalid, jedan od najhrabrijih naših oficira za vreme poslednjih ratova." ... "U svima ratovima učestvovao je kao komandant eskadrona i pokazao se kao neverovatno hrabar i energičan oficir, koji nikada nije pazio na sebe već se u svima tegobama i neprilikama poneo kao pravi predvodnik svog eskadrona, živeći životom pravog vojnika i ratnika." ... "Major Anđelković ostavio je ženu i ćerčicu...".
Ostavio je major Anđelković i dva nepriznata sina. Sahranjena je sa njim i prilika da tata koji "se kajao" učini ispravnu stvar.
Kada je umro bio je deset godina u braku sa Bosiljkom, i sa njom imao ćerku Milicu, rođenu 1920. godine.
Opelo je bilo u Svetosavskoj crkvi, sahranjen je na Novom groblju 17. decembra 1929. godine.
