PORODIČNE TAJNE: Jovan Lj. Rajičić
< < < nazad

Rođen 22. decembra 1908. godine u Nišu, petnaestak meseci pre mlađeg brata Dušana.

Završio je četiri razreda osnovne škole i četiri razreda gimnazije. Samohrana majka glumica imala je samo skromnu platu te nije mogla sinovima da plaća dalje školovanje.

Oktobra 1925. stupio je u Podoficirsku školu Ratne mornarice kao pitomac, a 1927. kao podoficir u jednogodišnju Nižu radiotelegrafsku školu. Posle ovog školovanja pohađao je sa uspehom i meteorološki kurs mornarice, a 1932/33. i Višu mornaričku radiotelegrafsku školu.

Od 1925. bio je mornarički podoficir radio-telegrafista i služio na centralama, izvidnim stanicama i ratnim brodovima mornarice (najduže na krstarici "Dalmacija", izvidničkoj centrali u Šibeniku i u Izvidničkoj centrali "Klinci" na Luštici, u Boki, gde ga je, kao mornaričkog vodnika II klase, zatekla kapitulacija).

28.1.1937. godine oženio se Ankom, službenicom pošte u Radovićima, ćerkom mornaričkog podoficira Franje Biljana rodom iz Ličkog Osika. Živeli su tada u iznajmljenoj kućici na obali u ribarskom seocetu Rose. Imali su tri sina: Dušana, Branka i Vladislava.

Po kapitulaciji, sa porodicom je 29.jula 1941. godine sa rokom od tri dana, bio "proteran" za Beograd (dakle - kući) od strane italijanske okupatorske vojske, uz pribavljeni "lassa-passare".

Za vreme okupacije, do 1. februara 1942. imao je status zarobljenika na odsustvu, a potom je, kao aktivni oficir biv. JA, bio mobilisan u graničnu stražu kao telefonista. Streljanja u banjičkom logoru 1944, u kome je proveo 40 dana i noći, spasila su ga svedočanstva učestnika NOP-a o tome koliko ih je pomagao u mnogim prilikama (kao npr. meštane Ostružnice, preko poznate veze u NOP-u, upozorenjima na opasnost hapšenja u više navrata).

Po puštanju na slobodu stupio je u JA 27.11.1944. u Komandu rečne plovidbe NOVJ, odakle je po traženju Glavnog štaba za Srbiju upućen u Oficirsku školu i učilište za veze kao nastavnik. Demobilisan je sa unapređenjem 10.maja 1945.

Do penzionisanja radio je kao radio-telegrafista u Tanjugu.

Umro je od drugog srčanog udara 1967. godine, u 59. godini života.

Bio je izraziti pacifista, duženo oružje uvek je ostavljao u kasarni, zajedno sa reversom.

U Godišnjaku našeg neba 1937. godine objavljen je njegov detaljan opis sa crtežom Aurore Polaris koju je zapazio na nebu nad Jadranom kod Dubrovnika, prilikom službovanja na Srđu.

Bio je vrlo ozbiljan, intimist, stoik, melanholik. Bio je vrlo pažljiv sin i vojnički strog otac.






Napomene
Jovan Rajičić